نه فرمول طلایی برای بچه های حرف گوش نکن

دسته بندی ها :
نه فرمول طلایی برای بچه های حرف گوش نکن

گاهی اوقات ها و و می شوند. و این مسأله یکی از دغدغه های اغلب پدر و مادرها است. عوامل زیادی می‌تواند موجب شود تا شما چنین رفتاری را از خود نشان دهد. در این مقاله صرف نظر از دلایل آن، برای بهبود رفتار فرزندتان موارد زیر را توصیه می کنم. البته به بچه ها زمان دهید تا به مرور زمان با اجرای موارد زیر رفتار آن ها بهتر شود.

1- مستقیما به او تذکر ندهید

فرزندتان را به رفتارش حساس نکنید با تذکر دادن دائمی به او نه تنها موجب بهتر شدن رفتارش نمی شوید بلکه باعث می شوید که او حس کند عیب بزرگی دارد که خودش و پدر و مادرش از اصلاح رفتارش ناتوانند.

2- بر نقاط مثبت او تأکید کنید

بگردید ببینید که کدام یک از رفتارهای کودک خوب است؟ آن رفتار را تشویق کنید. و اجازه دهید کودک شما احساس ارزشمندی کند.

3- فرمان های مثبت بدهید

بچه‌ها بیشتر پذیرای فرمان‌های مثبت هستند تا منفی؛ به طور کلی بهتر است واضح و روشن به کودک بگویید باید چه کند، دستورات منفی مثل نرو، نریز، نکن به کودک می‌گوید چه چیزی قابل قبول نیست، اما رفتاری که از او انتظار می‌رود را بیان نمی‌کند. افراد مستبد اغلب از فرمان‌های منفی استفاده می‌کنند، در حالی که افراد موفق دریافته‌اند بیشتر باید از فرمان‌های مثبت استفاده کنند.

4- پدر و مادرها باید هم عقیده باشند.

در فرزند هم پدر وهم مادر ،نقش اساسی دارند.اگر تغییر رفتار فرزندتان ،موجب آزار شما می شود و در مورد او احساس نگرانی می کنید،هر دو شما می بایست وارد عمل شوید.چون پدر ها بیشتر مشغول امور خارج از منزلند و مادرها ارتباط بیشتری با فرزند دارند و زمان بیشتری را کنار او سپری می کنند،اما دلیل نمی شود که فقط مادر مسئولیت تربیت فرزند را به عهده بگیرد.پدر و مادر می بایست تصدیق کننده رفتار یکدیگر باشند.مخرب ترین رفتار این است که یکی به کودک تذکر دهد و دیگری او را حمایت کند!!پس در اولین قدم پدر و مادربا هم صحبت کنند و در مورد تغییررفتار کودک با یکدیگر توافق کنند. به هیچ وجه نگذارید او متوجه اختلاف نظرهای شما شود وقتی کودک ،توافق و همکاری اولیا را ببیند تاثیر بیشتری خواهد گرفت.

5- در رفتار ها و اجرای قوانین ثابت قدم باشید

تعیین حد و برای کودکان، هنگامی مؤثر است که قوانین ثابت باشند، به عبارت دیگر، در هر مکانی باید ضوابط خاصی حاکم باشد و همواره به آن پایبند باشید و آن را تغییر ندهید، مثلاً اگر ساعت غذا، یک روز دو و روز دیگر سه باشد، به جای همراهی، مقاومت بچه‌ها را در پیروی از این برنامه به دنبال خواهد داشت. سختی این روش در این است که قوانین مهم و روزمره باید هر روز به موقع اجرا شوند تا تأثیر گذار شوند.

6- مستقیما” به یا فرزندتان گلایه نکنید

اگر این کار را تکرار کنی به معلمت می گویم،به مشاورت می گویم دیگر با تو تماس نگیردو….

هرگز از این جملات استفاده نکنید.معلم یا هر شخص دیگری بیرون از خانواده را ابزاری برای تهدید دانش آموز قرار ندهید!اجازه دهیم احترام بین دانش آموز و معلم حفظ شود،چون گلایه کردن ،اثری جز تحقیر شخصیت فرزند شما نخواهد داشت.سعی کنید همیشه به کودک شخصیت بدهید،تا اعتماد به نفس انجام امور را داشته باشد.اگر هم حس می کنید که حرف معلم یا شخص دیگری روی او اثرگذار است بدون اطلاع  کودک ،این رفتارها را به آنها توضیح دهید تا  آنها غیر مستقیم روی کودک اثرگذار باشند ،به وی مسئولیت بدهندو….

7- به او مسئولیت بدهید

ماانسانها شیفته قدرت هستیم! به فرزندتان بگویید تو رئیس هستی، تو مدیر اتاقت و همه وسایل درون آن هستی.رئیس همه عروسکهایت، ماشینهایت، مدیر میز تحریرت، مسئول قفسه کتابخانه ات،و… هستی،دوست داری برای آنها رئیس خوبی باشی؟دوست داری ما به مدیریت تو افتخار کنیم؟حالا وقت آن است که برای او لیستی از شرح وظایفش مشخص کنید مثل: مرتب کردن اتاق،چیدن کتابها،گرفتن برنامه مدرسه…آن را روی دیوار اتاقش نصب کنید و بگویید برنامه هایت را می نویسیم تا فراموشش نکنی درست مثل برنامه روزانه مدرسه ات.حالا هر روز آنها را انجام بده.پس از مدتی این کارها برای او عادت می شود و نیازی به کتبی کردن برنامه نیست.

8- جایزه بدهید

وقتی اولین بار یکی از وظایفش را خوب انجام داد به صورت غیر منتظره به او جایزه بدهید.مثلا” بگویید چون کتابهایت را مرتب کردی برویم و با هم یک بشقاب سیب زمینی سرخ کرده درست کنیم و بخوریم.اما حواستان باشد اور ا شرطی نکنید ،که فکر کند همیشه به خاطر انجام کارهایش باید حتما” جایزه بگیرد.اما همین تشویق باعث می شود تا او دیده  شود و انگیزه ای برای ادامه کار او خواهد بود.

9- پدر و مادر قانعی باشید

گاهی اوقات پدر و مادر ، به هیچ چیزی راضی نمی شوند مثلا” اگر کودک کمی در درس رشد کند می گویند از این هم می تواند بهتر باشد چنین صحبت هایی موجب می‌شود حس ناتوان بودن به او دست دهد،چون هر کاری می کند رضایت  پدر و مادر جلب نمی شود! سعی کنید به کارهای کوچک و مثبت او راضی باشد و تشویقش کنید تا  قدمهای بعدی را محکمتر بردارد.

                                                                                    مینا سلیمانی

مطالب مرتبط

نظرات شما

0
X